Invoerrechten berekenen 2026: vier herkomsten, één factuur

De factuur achter elk getal in deze gids

De meeste discussies over invoerrechten waarin ik zit, eindigen hetzelfde: twee mensen die percentages naar elkaar roepen en het nooit eens worden over de waarde waarop die percentages worden losgelaten. Daarom één order, en die houd ik het hele artikel identiek. Twaalfduizend katoenen T-shirts, tariefpost 6109.10, FOB Ningbo tegen EUR 4,00 per stuk, dus EUR 48.000 aan goederen. Zeevracht naar Rotterdam EUR 1.850. Transportverzekering EUR 120. Douane-expediteur bij aankomst EUR 85. Binnenlands transport naar een magazijn in Venlo EUR 240. Verder niets: geen royalty's, geen matrijzen, geen assists, geen marketingbijdrage, geen inkoopcommissie.

Ik heb een Nederlandse inkoper een halve middag zien verliezen met de stelling dat zijn vracht niet in de douanewaarde hoort omdat zijn leverancier hem FOB verkocht. Zijn redenering: bij FOB zijn de goederen pas van hem als ze aan boord liggen, dus waarom zou hij invoerrechten betalen over een reis die hij apart had afgerekend. Het antwoord van de expeditieur was korter dan de discussie: de EU heft invoerrechten over de waarde van de goederen op het moment dat ze de grens bereiken, en wat het kost om ze daar te krijgen hoort bij die waarde. Twee uur, één onnodige escalatie naar een douanemanager, en het antwoord was een verordening die sinds 1994 hetzelfde zegt. Als u één zin uit dit artikel onthoudt, laat het die zijn. Al het andere hieronder is rekenwerk daarbovenop.

Stap 1: zoek de tariefpost, niet het product

Invoerrecht wordt niet geheven over een productomschrijving. Het wordt geheven over een code van tien cijfers, en de eerste acht daarvan komen uit de gecombineerde nomenclatuur. Onze shirts zijn gebreide katoenen T-shirts, en dat zet ze in 6109.10 en niet in 6110 (sweaters en pullovers), 6205 (geweven herenhemden) of 6106 (damesblouses). Onder het meestbegunstigingstarief van de EU draagt 6109.10 12%. Onze eigen invoerrechtentabel voor Nederland zet de hele nationale band op 0% tot 17%, en dat is de eerlijke manier om het te zeggen: er bestaat geen Nederlands invoerrecht, alleen een tarief per tariefpost.

De dure versie van deze fout is niet een verkeerd tarief, het is een verkeerde post binnen een maatregel. Een klant die vouwfietsen importeerde, classificeerde ze onder 8711.60 en betaalde een jaar lang vrolijk het tarief voor derde landen. De post klopte. Wat hij nooit had gecontroleerd, was dat dezelfde post een antidumpingrecht droeg op Chinese oorsprong, berekend over de netto prijs vrij grens voor alle andere rechten. Zijn marge op die fietsen was 19%, en de maatregel was 62,1% voor exporteurs buiten de genoemde lijst. De indeling was nooit het probleem; aannemen dat een juiste code een juist recht betekent, was dat wel.

• De eerste vier cijfers geven de post, de volgende twee de onderverdeling, en de laatste twee de GN-code die het tarief bepaalt: 6109.10.00 is 12%.
• De laatste twee cijfers zijn puur Europees. Ze bepalen of de post een invoervergunning nodig heeft, of er een quotum geldt en of er een antidumpingmaatregel op u ligt te wachten.
• Aangrenzende posten kunnen punten uit elkaar liggen. Gebreide katoenen shirts op 12%, leren schoeisel op 8%, speelgoed op 4,7%, smartphones op 0%: die vier tarieven verklaren het grootste deel van de discussies die ik voorgeschoteld krijg.
• Een BTI-beschikking van een willekeurige EU-douaneautoriteit is drie jaar geldig in de hele unie, en het is het enige document dat u beschermt tegen een herindeling twee jaar later.
• De HS-code van uw leverancier op de handelsfactuur is een suggestie van iemand die er geen aansprakelijkheid voor draagt. Controleer hem in TARIC voordat de container vertrekt.

Stap 2: oorsprong is een document, geen land

Hier houdt het op met dezelfde shirts tegen dezelfde prijs. De tariefpost geeft u een tarief. De oorsprong bepaalt of u het ook echt betaalt. Vier leveranciers, vier uitkomsten, één identieke factuurwaarde zodat de enige variabele de invoerrechtenregel is.

Die Turkse variant verdient een eigen alinea, want bijna iedereen heeft hem omgekeerd. Een A.TR is geen oorsprongscertificaat. Hij bewijst dat de goederen in het vrije verkeer zijn in Turkije of in de EU, wat onder de douane-unie juridisch iets heel anders is. Een katoenen shirt dat in China is geweven en genaaid, in Turkije is ingevoerd en daar met betaald Turks recht in het vrije verkeer is gebracht, kan dus onder een A.TR naar Rotterdam reizen en aan de EU-grens niets kosten. Het recht is dan al geheven tegen het externe tarief van de douane-unie, in Turkije. Ik heb dit legitiem gebruikt, en ik heb ook een inkoper gezien die het probeerde voor goederen die nog onder een Turks regime voor actieve veredeling stonden, wat geen vrij verkeer is en niet kwalificeert. Als uw leverancier de douanestatus van de goederen niet in één zin kan uitleggen, kan hij u geen geldige A.TR geven. En let op de uitzondering: een A.TR schakelt antidumpingrechten niet uit, want die volgen de oorsprong van de goederen, niet hun douanestatus.

Stap 3: de waarde die u aangeeft is niet de factuur

De douanewaarde bestaat uit de transactieprijs plus een korte, specifieke lijst toevoegingen. De regel voor vervoerskosten is degene die mensen verrast: transport en verzekering worden opgeteld tot de plaats waar de goederen het douanegebied van de EU binnenkomen, en niets daarna. Voor onze order betekent dat Ningbo-Rotterdam erin en Rotterdam-Venlo eruit. Het betekent ook dat de expeditiekosten eruit blijven, want de inklaring gebeurt als de goederen al binnen het grondgebied zijn. In beide richtingen fout zitten is jezelf snijden: te laag en u krijgt drie jaar later een naheffing, te hoog en u heeft geld weggegeven.

Royalty's zijn de stille moordenaar in dit lijstje. Een klant had een licentie op het logo van een Spaans merk voor geïmporteerde tassen, betaalde 4% van de netto omzet aan de licentiegever, gefactureerd vanuit Madrid, en het stond nooit op de douaneaangifte. Twee jaar later vond een controle het terug in de licentieovereenkomst die bij een documentverzoek boven tafel kwam, werd 4% bij de douanewaarde van drie zendingen opgeteld, en kwam er een naheffing voor recht plus btw plus rente. Het recht was niet het pijnlijke deel. De btw over de correctie was al teruggevorderd, dus die moest ook worden terugbetaald, wat van een rekening van EUR 6.000 aan invoerrecht iets van bijna EUR 30.000 maakte dat in één kwartaal de deur uit ging. Betaalt u iemand voor het recht om een merk op geïmporteerde goederen te zetten, meld het dan bij uw expeditieur voor de eerste aangifte, niet erna.

• Erbij: vracht tot de EU-grens, verzekering, verpakking en de kosten van containers of pallets die niet retour gaan.
• Erbij: royalty's en licentiekosten die de koper als voorwaarde voor de verkoop moet betalen, ook als ze aan een andere onderneming worden gefactureerd.
• Erbij: assists, dus kosteloos geleverde materialen, gereedschappen, matrijzen of ontwerpwerk van de koper aan de verkoper.
• Erbij: verkoopcommissie aan een agent, maar niet de inkoopcommissie aan uw eigen sourcingagent.
• Niet erbij: binnenlands transport na aankomst, het invoerrecht zelf, btw, of de fee van de expeditieur voor het indienen van de aangifte.
• Niet erbij: uw eigen marketing-, magazijn- of inspectiekosten in de EU. Dat zijn uw kosten, niet de waarde van de goederen.

Stap 4: de invoerrechtenregel, op vier manieren

Nu de rekensom, op dezelfde douanewaarde van EUR 49.970. Het tarief verandert, de grondslag niet, en het recht volgt.

Vijftig cent per shirt klinkt als niets tot u het vermenigvuldigt met de twaalfduizend die u per jaar inkoopt en dan ziet wat het doet met het geld dat u nodig heeft op de dag dat de container vrijkomt. Invoerrecht wordt geheven voor de btw, en btw wordt geheven over het invoerrecht, dus elke euro invoerrecht kost EUR 1,21 aan de grens. Het 12%-scenario vraagt EUR 17.749,34 aan recht en btw samen. Het A.TR-scenario vraagt EUR 10.493,70. Het verschil is EUR 7.255,64 op één container, met identieke shirts. Ik heb nog nooit een inkoper 12% van een FOB-prijs zien afpingelen. Ik heb wel volop inkopers 12% laten liggen omdat niemand de leverancier om een certificaat vroeg voordat de goederen verscheepten.

Stap 5: btw komt bovenop het invoerrecht

De invoer-btw in Nederland is 21%, en de grondslag is de douanewaarde plus het invoerrecht, niet het factuurtotaal en niet de prijs die u uw leverancier betaalde. In Duitsland is het 19%, Frankrijk 20%, Italië 22%, Spanje en België 21%, het VK 20%. Bent u btw-plichtig in het land van invoer, dan is dit geen kostenpost: het is een cashflowgebeurtenis die u op uw aangifte terugkrijgt. Bent u niet geregistreerd, dan is het een dode kostenpost, en geen enkele onderhandeling met de leverancier haalt die weg.

De vergunning die dit verandert is de artikel 23-vergunning in Nederland, de uitgestelde btw-aangifte, waarmee een btw-plichtige importeur de invoer-btw op de periodieke aangifte zet in plaats van aan de grens te betalen. U heeft er een Nederlandse btw-registratie voor nodig, u moet hem schriftelijk aanvragen voordat de aangifte wordt gedaan, en uw expeditieur moet hem ook echt toepassen. Een klant reed vier containers per jaar door Rotterdam, met elke keer een btw-factuur van EUR 11.752, en had er nooit een aangevraagd. Vier keer is EUR 47.011 aan werkkapitaal dat zes weken aan een stuk in een douanerekening staat, voor de prijs van één formulier. Dat is de minst glamoureuze arbitrage in dit hele onderwerp, en degene die ik als eerste zou fixen.

Stap 6: de regel van 2026 die kleine orders verandert

Vanaf 1 juli 2026 heft de EU een vast invoerrecht van EUR 3 op afstandsverkopen van goederen met een waarde van EUR 150 of minder, en dat loopt tot 30 juni 2028. Het wordt per artikelregel geheven, niet per pakket: een order van vijf T-shirts kost EUR 3, een T-shirt plus een horloge kost EUR 6. De aangever betaalt het, en in de praktijk is dat de verkoper, de importeur of de IOSS-houder die voor hen optreedt. Voor een mandje van EUR 110 aan shirts was de oude rekensom tegen 12% EUR 13,20 geweest, dus het vaste bedrag is goedkoper. Voor een telefoonhoesje van EUR 12 is EUR 3 een recht van 25%, en daarom is dit een overgangsmaatregel en geen permanent tarief.

Het deel van de regel dat bijna niemand heeft gelezen is de uitsluiting. Het vaste bedrag geldt niet voor goederen die onder een preferentiële handelsovereenkomst of een maatregel van de douane-unie vallen, mits de btw niet via IOSS is geïnd en de goederen in de H1-dataset worden aangegeven. Lees dat nog eens met de Turkse shirts in gedachten: een zending van EUR 140 aan shirts met een A.TR, verkocht zonder IOSS, aangegeven in H1, valt volledig buiten het vaste bedrag. Dat is de eerste keer in jaren dat een oorsprongscertificaat geld waard is op zo'n klein pakket, en het is de reden dat ik kleine verkopers nu vraag of ze een A.TR of een oorsprongsverklaring kunnen regelen, in plaats van simpelweg aan te nemen dat het vaste bedrag de ondergrens is.

De drie regels in uw spreadsheet, en de fouten die ik steeds zie

U heeft geen software nodig om dit te doen. U heeft drie regels nodig, in deze volgorde, en de discipline om de grondslag constant te houden. Invoerrecht is douanewaarde maal het tarief dat geldt voor uw tariefpost en oorsprong. Invoer-btw is douanewaarde plus invoerrecht, maal het nationale btw-tarief. Landed cost is goederen plus vracht tot de grens plus verzekering plus invoerrecht plus de kosten die u echt betaalt, en zonder terugvorderbare btw, want dat is geen kostenpost. Elke fout waar ik over word gebeld is een schending van een van die drie regels.

Had ik een budget van EUR 5.000 voor deze keten, dan gaf ik het niet uit aan nog een vrachtofferte. Ik gaf EUR 400 uit aan een bindende tariefbeschikking voor de drie posten die 80% van mijn volume zijn, en de rest aan het krijgen van oorsprongsbewijs in de inkooporder als betalingsvoorwaarde, met het certificaatnummer op de factuur voordat de slotbetaling eruit gaat. Vrachttarieven bewegen elke twee weken en iedereen onderhandelt erover. De invoerrechtenregel wordt maanden eerder beslist, in een document dat niemand leest, en hij is 12% van de goederenwaarde waard als het misgaat.

• Fout één: invoerrecht heffen over de FOB-prijs. Op deze order drukt dat de grondslag EUR 1.970 te laag en het recht EUR 236,40, en de controle vindt het.
• Fout twee: de expeditiekosten bij de douanewaarde optellen. Het oogt voorzichtig, het is fout, en het kost 12% van EUR 85 plus 21% btw over het verschil.
• Fout drie: DDP lezen als rechtvrij. Het betekent dat iemand het recht heeft betaald, en als de verkoper niet de importeur van record is, bent u die iemand, met een naheffing die weken na de verkoop binnenkomt.
• Fout vier, de dure: aannemen dat een geldige goederencode een geldig recht betekent. Controleer de post op antidumping, quota en vergunningen, niet alleen op het percentage.

Veelgestelde vragen